Osmanlı Devleti’nde vezirlik, padişahtan sonra devlet yönetiminde en yüksek sorumluluklardan biriydi. Vezirler Divan-ı Hümâyun’un asli üyeleri olarak askerî, mali ve idari konularda karar alma sürecinin merkezinde yer alırdı. Görevlerine sabah erken saatlerde başlar, resmî kaftanlarını giyerek devlet işlerine hazır hâle gelirlerdi. Bu kaftan yalnızca bir kıyafet değil, makam ve yetkinin sembolüydü. Günün önemli bölümü kayıtların incelenmesiyle geçerdi. Özellikle tımar sistemi, Osmanlı’nın askerî